Het interesseert me niet.
En jij? Ook niet, geloof ik. In deze context. Of in een andere. Of überhaupt.

Ik hoor woorden. Ik zie zinnen. Maar ze landen nergens.
Geen reactie. Geen prikkel. Geen reden om dit te onthouden.
Je aanwezigheid is ongeveer zo relevant als een file op Mars.

Dit is niet persoonlijk bedoeld — dat is juist het punt.
Je bent simpelweg niet interessant genoeg om een gedachte aan te spenderen.

Als je nu stopt met praten, zou ik het waarschijnlijk niet eens opmerken.
En als ik het wél opmerkte, zou ik me afvragen waarom iemand zoveel moeite doet voor zo weinig.

Het boeit me niet.
En jij boeit me evenmin.
Niet omdat je ongelijk hebt.
Niet omdat je gelijk hebt.
Gewoon… omdat het het waard is om genegeerd te worden.

Je mag dit belangrijk vinden. Dat is jouw zaak.
Ik ga er verder niets mee doen. Ook dat is een keuze.

Dus doe gerust iets anders. Echt.
Het maakt geen verschil.